Su
üzerinde açmış nilüfer gibi parlıyor gözlerin
Geniş ve yaşlı ama uzanmış yatıyor sırılsıklam
Sevinci uçunca kederi kalıyor sevgilerin
Bunu sana yordamınca nasıl söylesem
Hayat geçiyor
Kahpe
bir dünya diyebilirsin ama herkes yaşıyor
Kendince ve uygun gördüğü kadar üzünçleri
Unutuyor da yavaş yavaş sevişmeye dalıyor gözleri
Utançtan değil zevkten kızarıyor yüzleri
Ölümün silinmeden izleri
Sen
de sevileceksin yeniden en olmadık yerinde zamanın
Eteklerin efil efil esen rüzgârda havalanırken
Çığlıkları ağlamalarını unutturacak zevkin
Lambayı söndüreceksin mutlaka gece olunca
Anılar silecek kendini
Hayat
ders alınmayan bir yoldur dönüşü olmayan
Elinde defteri vardır kalemi yoktur
Onu yaşayamayanlar çekilip bir köşeye
Kitaptan okur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder